In Memoriam: Marc Baecke

24.01.2017
01 article 800x600 baecke

Afgelopen zaterdag overleed op slechts 60-jarige leeftijd Marc Baecke na een slepende ziekte. Marc Baecke is ongetwijfeld één van de meest iconische spelers die ooit op de Freethiel actief was. Een portret van een stervoetballer zonder sterallures …

Marc Baecke is een Beverenaar in hart en nieren, maar is wel afkomstig uit Sint-Niklaas. Hij kwam in 1974 over van Excelsior, een intussen verdwenen provinciale club uit de Wase hoofdstad, en dat als rasechte spits. Het waren niet de makkelijkste beginmaanden voor Marc op de Freethiel: hij werd aanvankelijk bij de junioren geplaatst, moest zijn taken als voetballer combineren met de verplichte legerdienst en ‘vierde’ uiteindelijk zijn debuut pas in de terugronde als invaller van de intussen ook al overleden Nederlander Hans Engbersen bij een 6-0 achterstand tegen Waregem.

De doorbraak van Baecke kwam er een seizoen later, toen de moed van trainer Urbain Braems tot in diens schoenen was gezakt. Door een blessuregolf moest Braems plots twee flankverdedigers uit zijn hoed toveren, en die vond hij ook magistrale wijze: de jonge spitsen Eddy Jaspers en Marc Baecke werden op respectievelijk rechts- en linksachter geposteerd. Aanvallende backs avant la lettre die Beveren geen windeieren opleverden, maar twee landstitels, evenveel bekers en een pak Europese escapades.

Marc bezat zowat alles wat een moderne flankverdediger, zoals we er geen hebben bij onze huidige Rode Duivels, nodig heeft: snelheid, werkkracht, doorzettingsvermogen, maar vooral: een uitstekende techniek op aanvallend vlak wat leidde tot tal van assists en doelpunten in Beverse loondienst. Maar Baecke was zoveel meer dan een topvoetballer: hij was een gezellige leutige man zonder complexen, zonder allures. Een man van het volk die er vaak in slaagde om al voor klokslag tien zijn plekje aan de toog tussen de fans te bemachtigen, om er een nieuwe zege te vieren of om er zijn ploegmaats te verdedigen bij een smadelijke nederlaag. Een bon vivant lazen we de afgelopen dagen in de media, we noemen het liever een voetballer die erin slaagde om het succes niet naar zijn hoofd te laten stijgen, zoals er bij Sportkring destijds wel meer waren. Marc Baecke was een cultfiguur, met de onderscheiding dat hij effectief ook een indrukwekkend palmares bijeen voetbalde.

Het seizoen 1981-1982 was er dan misschien eentje zonder prijzen voor Beveren, maar voor Baecke was het ongetwijfeld het belangrijkste uit zijn voetballoopbaan. De linkspoot voetbalde werkelijk alles aan diggelen op zijn flank, werd slechts door een blessure gehouden van de trofee van ‘Speler van het Jaar’ en werd als beloning door Guy Thys opgeroepen voor het WK in 1982, de befaamde Mundial. Hij had een aanzienlijk aandeel in wat tot op de dag van vandaag waarschijnlijk de grootste stunt is uit de Belgische voetbalgeschiedenis: de zege tegen wereldkampioen Argentinië. Al zal het doelpunt van Erwin Vandenbergh in combinatie met de commentaar van Rik De Saedeleer voor eeuwig en altijd het hoogtepunt blijven van deze match, het waren wel Baecke en co die aan de overkant de majestueuze Diego Maradona aan banden legden. In een aangrijpende reportage op Canvas vorig jaar, meende Baecke dat Diego hem wel niet meer zou kennen. Pas maar op Marc, mensen die alles gewonnen hebben wat er te winnen valt, herinneren zich vaak het best hun mislukkingen. De kans is bestaande dat Pluisje af en toe in zijn nachtmerries een moedige Beverenaar ziet naderen …

Marc Baecke werd na het vertrek van Jean Janssens en Freddy Buyl ook kapitein van de club, al vond hij dat niet zo prettig vertelde hij ooit in een interview: de gezellige sfeer van enkele jaren voordien was verdwenen, al werd in 1983 een tweede beker en in 1984 uiteraard een tweede landstitel op het palmares geschreven. In 1986 vertrok Marc naar KV Kortrijk, waar Baecke zich ernstig blesseerde en besloot de schoenen aan de haak te hangen.

Vorig jaar overleed de echtgenote van Marc, op een moment dat zijn eigen gezondheid zienderogen achteruitging. Zijn ooit zo magistrale linkerbeen moest operatief verwijderd worden, waardoor de mobiliteit van de eens zo kwieke man quasi volledig verdween. Een verschrikkelijk schrijnend einde dat in se geen enkel mens verdient en al zeker Marc Baecke niet. De reportage van Canvas vorig jaar, was het laatste publieke optreden van Baecke die het vaderland even deed herinneren dat voetbalsterren ooit menselijk waren. “Ik denk niet dat ik zal herinnerd worden, buiten in Beveren dan” waren een van zijn uitspraken in dat prachtig ontroerend stukje tv. Misschien niet bij naam Marc, maar elke keer als de oudere generatie aan de snotneuzen moet uitleggen dat voetballers vroeger echte mannen waren, krijgers zonder winstbejag, clubspelers in hart en nieren, dan denken ze in een flits even terug aan die Beverse back waarvan ze de naam vergeten zijn …

Wij zullen je alvast nooit vergeten Marc, rust in vrede.

Vercauteren
Vanwynsberghe
Bouwwerkenpieters
Dena
Fitrama